هر کس در دوران زندگی اش می تواند دو کارکرد داشته باشد:ساختن یا کاشتن
سازندگان شاید سال ها در کار خود باقی بمانند و سازندگی شان مدت ها طول بکشد
اما روزی فرا می رسد که کار آنها به پاین برسد.در این هنگام باز می ایستد و در
میان دیوار های خود ساخته محصور می گردند.هنگامی که ساختن پایان می گیرد
زندگی معنای خود را از دست می دهد.
اما کسانی هستند که می کارند.اینان گاهی ،به هنگامی توفان و تغییر فصل ها رنج
می برند و گاهی-به ندرت- خسته می شوند اما یک باغ برخلاف یک عمارت هرگز
از رشد باز نمی ماند.ودر همان زمان که نیازمند توجه باغبان است اجازه
می دهد که زندگی برای باغبان یک ماجرای عظیم باشد
باغبانان در میان جمع یک دیگر را می شناسند چون می دانند در سرگذشت
هر گیاه رشد سراسر زمین نهفته است.
